Yes, I can!

Sytuacje kryzysowe mają jedną ważną zaletę. Wyciągają z ukrycia całe stada życzliwych osób, które ze wszechmiar starają się utwierdzić cię w przekonaniu, że to nie ty jesteś przegranym, tylko ten kretyn, który cię nie chciał. To pomaga. Nawet bardzo. Chociaż może po prostu ja już jakoś pogodziłam się z tym, zanim się wszystko potwierdziło?

Wszystko jakoś zmierza ku pozamykaniu starych spraw. Spotkałam Pana Kolegę i wyjaśniła się sprawa niesławnego zajścia sprzed pół roku. Nieszczęśliwy zbieg okoliczności – trochę za dużo alkoholu, pomysł na głupi żart i jakaś durna myśl, że nie jestem platonicznie bezinteresowna w kwestii tej znajomości. I wyszedł taki koszmarek. Aż się cieszę, że jednak dałam się pociągnąć za język, bo początkowo chciałam trzymać się rady od Mimi, żeby nie przypominać i nie wypominać. Jak nam obojgu ulżyło, o jasna cholera.
Dostałam też trochę pociechy i dobrych rad na to nowe życie, które niedługo zaczynam. Że taka zmiana wszystkiego w pewnym momencie jest konieczna. Że człowiek wcale szybko zaczyna to rozumieć. Żeby niczego nie oczekiwać i niczego nie planować, bo wtedy mniej jest rozczarowań. Że na pewno sobie poradzę.

Gdy spotyka się takiego kogoś jak Pan Kolega, to nagle ci wszyscy palanci, którym tylko w głowach brzuchacenie swoich żon i dziewczyn (tak się, ha ha, śmiesznie złożyło, że inny z moich dawnych „lowelasów” spłodził sobie kolejne dziecko), bledną jak coś zupełnie nieistotnego. No cóż. On jest prawdziwym facetem, a oni? Złamani frajerzy.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: