Bye bye, baby

Pamiętacie może jeszcze Sindbada? To dość stare dzieje. Początki mojego bloga, czyli jakieś trzy lata wstecz. Zauroczenie, z którego nic nie wyszło. Pomyślałam – skoro on mnie olał, to i ja oleję jego. Tak też zrobiłam. I trochę zapomniałam aż do dzisiaj. Bo czego to ja się dowiaduję? Ożenił się. I to już ładne kilka miesięcy temu. Oczywiście z czymś, co jest brzydsze ode mnie. Heh. Taka domena moich panów – zawsze biorą sobie za żony coś, co po młodzieżowemu nazywa się pasztetem. Nawet na pewnym portalu społecznościowym widziałam taką grupę: “Jak widzę twoją dziewczynę, to mam ochotę dać ci bułkę do tego pasztetu”. Bardzo to pasuje do tego, co widuję.

Ale wiecie co? Nie smuci mnie to zbyt ani nie złości. Przynajmniej nie w takim sensie, jak zwykle. Sindbad nie będzie mógł mnie objąć w mojej wysmukłej talii. Nie będzie mógł gładzić po łabędziej szyi, płaskim brzuchu ani zgrabnym, kształtnym biuście. Dotykać moich jedwabistych, miękkich, lśniących w słońcu włosów ani gładkiej jak u nastolatki twarzy też nie będzie mógł. Kto tu jest stratny, widać na pierwszy rzut oka, więc jedyne, co mnie może smucić, to fakt, że… przejebałeś świetną okazję, panie Sindbad Bo co jak co, ale od swojej podobnej do spranej ścierki małżonki nigdy tego wszystkiego nie otrzymasz.

Ha ha, aż sobie wyobraziłam, co to będzie, kiedy się spotkamy. Będzie chciał położyć rękę na moim ramieniu czy coś takiego, a ja mu na to ze złośliwą satysfakcją: “Przepraszam, ale nie pozwalam się dotykać ŻONATYM mężczyznom”. Oj, cień żalu w tych jego słodkich oczach gwarantowany. Kiedyś zrobię to tym wszystkim głupcom, którzy mnie nie chcieli.